Verder kijken
De overheid wil zo veel mogelijk mensen zo rap mogelijk aan het werk zien. Veel werkgevers zoeken mensen die snel mee zijn in hun job en zo efficiënt mogelijk werken. In mijn job bij Jobteam Gent zie ik: dat kan niet zonder mensen groeikansen te geven én degelijke begeleiding.
Wij begeleiden mensen die heel moeilijk toegang vinden tot de arbeidsmarkt. Dat doen we door hen eerst te versterken op verschillende levensdomeinen. Bijvoorbeeld werk vinden zonder stabiele huisvesting is quasi onbegonnen werk. Zodra cliënten weer meer grond onder de voeten hebben, creëren we kansen op de arbeidsmarkt.
‘Had iemand me een paar jaar geleden dit tafereel geschetst, dan zou ik eens hartelijk gelachen hebben.’
Dat traject vraagt tijd, nuance en vooral partners die bereid zijn om verder te kijken dan een curriculum vitae. Zo’n CV is een opsomming van werkervaring, maar zegt in feite niks over motivatie, veerkracht en talenten.
Ontmoeting organiseren
Die twee logica’s – van groeikansen en vlotte tewerkstelling – bij elkaar brengen is niet evident. Toch lukt het vzw Travi. Dat initiatief wordt gedragen en gefinancierd door de uitzendsector zelf, met extra steun van de overheid om kansen te creëren voor specifieke doelgroepen.
Travi versterkt uitzendbureaus via opleidingen en coaching, maar hun grootste impact zit elders: ze creëren ontmoetingen die anders nooit zouden plaatsvinden. Ze organiseren workshops, acties en dialoogmomenten waar jobcoaches en uitzendkantoren elkaar eindelijk als partners leren zien in plaats van tegenpolen. Ze bouwen netwerken op, vertalen noden tussen sectoren en investeren in vertrouwen.
Dat trage, relationele werk zal je in geen enkel beleidsdocument terugvinden als een kritische succesfactor, maar vormt wél de basis van elke duurzame tewerkstellingskans.
Bij ons aan tafel
Onze actie ‘Pitch your candidate’ bewijst de kracht van die ontmoeting. Travi bracht zeven uitzendinitiatieven rond onze tafel. Samen met mijn collega’s stelden we twintig werkzoekenden voor aan de hand van een pitch.
Had iemand me een paar jaar geleden dit tafereel geschetst, dan zou ik eens hartelijk gelachen hebben. Daarvoor liggen die werelden veel te ver uit elkaar, dacht ik toen. Deze actie bewees mijn ongelijk: ook vanuit verschillende werelden kan er samengewerkt worden. We namen niet deel om CV’s te screenen, maar om mensen te leren kennen. We stelden onze deelnemers voor met filmpjes, verhalen en talenten.
Buiten de eigen portefeuille denken
En plots gebeurde iets magisch: medewerkers van uitzend- en interimkantoren begonnen mee te denken zoals sociaal werkers, en wij zoals recruiters. Ze koppelden kandidaten aan vacatures, maar dachten ook verder, buiten hun eigen portefeuille.
Het werd bijna een intervisie, maar dan tussen twee sectoren die elkaar normaal amper begrijpen. De impact was er meteen: verschillende van onze cliënten die moeilijk toegang vinden tot de arbeidsmarkt, kregen kort daarna een uitnodiging voor een gesprek.
‘En plots gebeurde iets magisch: medewerkers van uitzend- en interimkantoren begonnen mee te denken zoals sociaal werkers, en wij zoals recruiters.’
De echte winst zit niet alleen in het aantal mensen dat daadwerkelijk een contract zal krijgen, maar ook in het vertrouwen dat is ontstaan tussen de ‘softe’ sociale sector en de ‘harde’ uitzendsector. We leerden door elkaars bril te kijken. We zagen elkaars beperkingen én mogelijkheden. En we ontdekten dat er veel meer gemeenschappelijke grond is dan we dachten.
Samen oplossingen vinden
Deze succeservaring toont ook aan dat de overheid werkgevers een actieve rol moet geven in het creëren van jobmogelijkheden voor mensen met een grote afstand tot de arbeidsmarkt. En dat werkgevers daarin de nodige ondersteuning en ontzorging moeten krijgen.
Maar zolang we nog niet op dat punt zijn, gaan we op zoek naar andere manieren. Partners en sectoren met op het eerste gezicht tegenstrijdige belangen bij elkaar brengen om samen oplossingen te vinden, is het schoonste wat er is.
Maar die schoonheid komt niet vanzelf: ook als straks de politiek wakker schiet en werkgevers mee in het bad trekt, blijven bruggenbouwers zoals Travi essentieel om te kijken hoe we de ambitie om alle mensen die willen werken ook effectief te laten werken, samen waar kunnen maken.